Nowe układy napędowe roweru
W referacie przestawiono konstrukcję oraz opis działania dwóch
układów napędowych roweru umożliwiających użytkowania jego
dwom dorosłym osobom, czyniąc go zarazem rowerem o konstrukcji
poziomej. Istotą pierwszego jest zastosowanie osi umożliwiających
ułożyskowanie na nich po dwa pedały. Przez to z zamocowanego
na tylnym bagażniku, lub zamiast niego fotela, druga osoba
może napędzać wspólnie, lub samodzielnie, rower swoimi piętami.
W drugim układzie napędowym zamiast siodełka w ramie damskiego
roweru, lub podobnej ramie, zamocowano nad suportem kanapę
z oparciem, a na wysięgniku przed kierownicą dwa wahadła z
pedałami połączonymi cięgnami z pedałami w suporcie.
1. Wprowadzenie
Największe zatrucie atmosfery w skupiskach ludzkich
powodują silniki spalinowe samochodów, które są używane masowo
głównie z powodu niedomagań miejskiej komunikacji zbiorowej.
Duża ilość wypadków i zatłoczenie dróg powodują spadek komfortu
posługiwania się tymi pojazdami oraz obniżania się średniej
prędkości ich jazdy. Samochody z napędem elektrycznym są kłopotliwe
w eksploatacji z powodu małych przyspieszeń, a przede wszystkim
z powodu konieczności częstego ładowania akumulatorów, co
też zatruwa nieraz atmosferę. Znaczna masa tych akumulatorów
utrudnia ich wymianę oraz ogranicza nośność pojazdów.
Najkorzystniejszym napędem pod względem ekologicznym są ludzkie
mięśnie, których używanie dodatnio wpływa na zdrowie. Ważnym
problemem w czasie użytkowania pojazdów o napędzie mięśniowym
w osiedlach jest częste ich zatrzymywanie oraz rozpędzanie,
które wymaga znacznego wysiłku człowieka. Od początku historii
roweru, konstruktorzy usiłowali stworzyć jak najbardziej efektywny
sposób przekazywania napędu taki, który ułatwiałby ruszanie
czy pokonywanie przeszkód. Stosowane rozwiązania muszą być
proste, niezawodne, tanie i trwałe w użytkowaniu. Jednym z
pierwszych rozwiązań, stosowanych do dziś jest wykorzystanie
owalnych kół czynnych w przekładni łańcuchowej. Jednym z prekursorów
tej myśli był A. Sharp [1], który w 1896 roku przeprowadził
analizę tego rozwiązania i stwierdził, że najefektywniejsze
jest takie ustawienie korb w stosunku do czynnego koła łańcuchowego,
gdy mała oś owalu pokrywa się z osią korb. Dalsze analizy
zastosowania kół owalnych opierają się na poznaniu biomechanicznych
aspektów tego rozwiązania. Jedną z nich przeprowadzili w 1991
roku R. P. S. Han, M. A. Thomlinsona i Y. S. Tua. [2]. Wszelkie
dane, takie jak: długości odcinków kończyn (udo, podudzie,
stopa), ich masy i momenty bezwładności zaczerpnięto z prac
Hulla [3, 4], który wyznaczył je na podstawie pomiarów antropometrycznych.
W trakcie badań opracowano algorytm projektowania kształtu
koła napędowego. Obiektem wyjściowym było klasyczne zębate
koło łańcuchowe. Po dokonaniu optymalizacji otrzymano nieregularny
profil koła łańcuchowego, który poddany "wygładzeniu"
przybrał postać zarysu zbliżonego do elipsy, jednakże ustawienie
korb nie pokrywało się ani z dużą, ani z małą osią otrzymanego
profilu. Takie zaprojektowanie układu korba - koło łańcuchowe
sprawiło, że w lepszy sposób wykorzystano siłę, z jaką pedałuje
rowerzysta. Korby ustawione są w taki sposób, że o kąt 30°
wyprzedzają małą oś profilu. Gdy korby zajmują położenie od
30° do 100°, w stosunku do pionu, wówczas dla ułatwienia jazdy
koło łańcuchowe pracuje na części gdzie promień jest najmniejszy,
gdy korby zajmują położenie od 110° do 180°, a rowerzysta
przykłada największą siłę, koło pracuje w zakresie większych
promieni. Uzyskano w ten sposób najefektywniejsze wykorzystanie
siły nóg rowerzysty [5, 6 i 7]. Stosowane układy przerzutek,
czy przekładni zębatych mają pewne wady. Należą do nich w
przypadku przerzutek, brak możliwości zmiany biegu na postoju,
wcześniejsze ustawienie biegu w przypadku ruszania z miejsca,
jeśli ma się to odbyć na mniejszym przełożeniu kinematycznym.
W przypadku przekładni zębatych, wadami są znaczne opory ruchu
oraz niewielka ilość biegów. W przypadku obydwóch systemów
zmiany przełożenia, konieczne jest również stosowanie manetek,
a więc ręczna zmiana przełożenia oraz co najistotniejsze skokowa
zmiana przełożenia. Dla racjonalnego wydatkowania energii
najlepsza jest zmiana ciągła przełożenia między źródłem energii
a kołami napędzanego pojazdu. Znane przekładnie o ciągłej
regulacji przełożenia nie nadają się do napędu w rowerach
z powodu ich niskiej sprawności oraz znacznych rozmiarów.
Dla ułatwienia rozpędzania za pomocą mięśni, została opracowana
przekładnia łańcuchowa o ciągłej regulacji przełożenia, która
zdała praktyczne próby w rowerze [8]. Na bazie tej przekładni
opracowano rozwiązanie pozwalające na pokonanie prawie każdej
przeszkody. Opracowano też rozłączną przekładnię zębatą o
dużym przełożeniu na jednym stopniu, która pozwala na stosowanie
silników elektrycznych o dużej prędkości obrotowej, zapewniając
przy tym dużą sprawność przekazywania energii [9, 10].
Dla zmniejszenia wysiłku rowerzysty stosowane są rowery wieloosobowe,
najczęściej dwuosobowe, nazywane tandemami, które z kolei
zwiększają wysiłek, gdy są używane indywidualnie. Większa
jest nie tylko masa tych rowerów, ale też zajmują więcej miejsca
oraz trudniej nimi manewrować. Rowery o konstrukcji poziomej
umożliwiają rozwijanie większej mocy rowerzystom oraz zwiększają
komfort jazdy, ale utrudniają manewry i przechowywanie, przez
co są rzadko używane. Dla umożliwienia stosowania rowerów
o konstrukcji klasycznej jako dwuosobowych oraz zwiększenia
komfortu jazdy nimi opracowano nowe układy napędzania ich
mięśniami rowerzysty jak i pasażera. W pierwszym z nich zamocowano
do tylnego bagażnika lub zamiast niego fotela a do korb osie
z dwoma pedałami na każdej z ich. W drugim natomiast, w ramie
z roweru damskiego lub o podobnej konstrukcji, zamocowano
nad suportem kanapę z oparciem, a dodatkowe pedały na wahadłach
zamocowanych drugimi końcami na wsporniku przed kierownicą.
Pedały te połączone są cięgnami z pedałami na korbach w suporcie.
Układy te, zastosowane w rowerach, w znacznym stopniu powinny
zwiększyć możliwość ich wykorzystania. Zapewniając w sumie,
z nowymi przekładniami, możliwość dorównywania rowerom w sprawności
poruszania się nie tylko po osiedlach samochodom, unikając
przy tym ich wad.
2. Rower z fotelem
i czterema pedałami
Dla umożliwienia dwom dorosłym osobom jazdy na rowerze o konwencjonalnej
konstrukcji, z możliwością napędzania go przez obie te osoby,
zastosowano w nim przedstawiony na rys. 1 układ dwóch pedałów.
Składa się on z osi 1, która może być dzielona, stożka 2,
na którym poprzez kulki 3 łożyskowany jest pedał 4. Drugi
pedał 5 z zapiętką 7, łożyskowany jest z jednej strony na
osi 1 za pomocą kulek 6 a z drugiej na stożku 8 zabezpieczonym
podkładką 9 i nakrętką 10.

Rys. 1. Oś z dwoma pedałami
Fig. 1. Two pedals axle
W przedstawionym na rys. 2 rowerze poza
osiami z dwoma pedałami 1 zastosowano fotel 2, który może
być mocowany do tylnego bagażnika roweru, lub zamiast niego
na wspornikach 3 i 4 z otworami do mocowania 5. Otwory te
umożliwiają też regulację położenia fotela, co szczególnie
jest pożądane, gdy osoba na nim siedząca napędza rower piętami,
w czym pomagają jej zapiętki 7 przestawione na rys. 1. Przedstawiona
na tym rysunku oś 1 umożliwia stosowanie seryjnie wykonanych
pedałów, a jej dzielenie używanie drugich pedałów 5 wraz z
ich osiami. Zastosowano też w omawianym rowerze podłokietnik
6, który można wraz z kierownicą, do której jest przymocowany,
obrócić do tyłu i za jego pomocą kierować rowerem z fotela
(rys.2). Można zamiast podłokietnika użyć kierownicy z przedłużonymi
rączkami takiej, jakie są stosowane i to wraz nimi, w rowerach
używanych na torach wyścigowych.

Rys. 2. Rower z fotelem i czterema pedałami
Fig. 2. A bicycle with a saddle and four pedals
3. Rower z wahadłowy układem napędowym
W drugim rowerze przedstawionym na rys.3 zastosowano zamiast
siodełka w ramie jednorurowej nad suportem kanapę z oparciem
1 oraz wahadłowy układ napędowy składający się z wysięgnika
przed kierownicą, 2 na którym zamocowano przegubowo dwa wahadła
3 z pedałami 4 połączonymi cięgnami 5 z pedałami 6 w suporcie.
Zamiast kanapy można zastosować fotel, ale zwiększa się trudność
wsiadania i wysiadania z takiego roweru a przede wszystkim
zmniejsza się obszar bezkolizyjnego ruchu cięgieł 5. Muszą
one poruszać się nad przednim, kołem które dla ułatwienia
tego warunku może mieć mniejszą średnicę od koła tylnego.
Kierownica natomiast powinna mieć dłuższy wspornik, co pozwala
na uniknięcia jej kolizji z nogami kierowcy. Dla ułatwienia
ruszania można zastosować przekładnię, która umożliwia jazdę
roweru niezależnie od kierunku ruchu pedałów suportu, a która
jest opisana między innymi w [8].

Rys. 3. Rower z wahadłowy układem napędowym
Fig. 3. A bicycle with a pendulum train layout
Na rys. 4 przedstawiony jest pedał z przegubem
służącym do mocowania cięgła. Składa się on z osi 1, stożka
2, pierścienia ślizgowego 5 mocowanego do korpusu pedału 3,
który ślizga się w uchu przegubu 6, podkładki 4, z łącznikiem
7 oraz kulek 8.

Rys. 4. Pedał z przegubem cięgła
Fig. 4. A pedal with a link joint
Do ramy roweru z wahadłowym układem napędowym
można, zastosować dodatkowo fotel, tak jak to uczyniono w
rowerze przedstawionym na rys. 2, czyniąc z niego rower dwuosobowy.
LITERATURA
1. Fregly B. J., i ini Crank Inertial Load Has Little Effect
on Steady-state Pedaling Coordination: Journal of Biomechanics
Vol 29, No 12, (1996) s. 1559-1567
2. Han R. P. S.: Thomlinson M. A., Tu Y. S.: Kinematics and
kinetics of a non-circular bicycle drive system., Mech. Mach.
Theory Vol 26, No 4 (1991)
3. Hull M.L., Jorge M.: A Method for Biomechanical Analysis
of Bicycle Pedaling. Journal of Biomechanics 18, nr 9 (1985),
s. 631-644.
4. Hull M.L., Davis R. R.: Measurement of Pedal Loading in
Bicycling :
I. Instrumentation Journal of Biomechanics 14, nr 12 (1981)
s. 843-856.
5. Redfield R., Hull M. L.: On the Relation Between Joint
Moments and Pedaling Rates at Constant Power in Bicycling.
Journal of Biomechanics 19, nr 4, (1986) s. 317-329
6. Redfield R., Hull M. L.: Prediction of Pedal Forces in
Bicycling Using Optimization Methods. Journal of Biomechanics
19, nr 7 (1986), s. 523-540.
7. Sharp A.: Bicycles and tricycles. Longmans Green, London
(1896), przedruk M.I.T. Press, Cambridge, Mass (1977)
8. Koziarski C.: Przekładnia łańcuchowa o ciągłej regulacji
przełożenia. Patent na wynalazek PL nr 170606.
9. Koziarski C.: Bezstopniowe przekładnie impulsowe. Przegląd
Mechaniczny 44 (1985), nr 4, s. 5-7
10. Koziarski C.: Przekładnie do pojazdów o napędach ekologicznie
korzystnych. XVII Sympozjum PKM, Kielce 1997. Referaty naukowe,
część I s. 169-175
 |
NEW TRANSMISSION
SYSTEMS IN BICYCLES
In this paper a new design and operational description of
two drive train systems for a horizontal layout bicycle was
presented. Two adult occupants may operate the bicycle simultaneously.
The underlying idea of the first solution is the use of axles
with an option to mount two pedals onto them. By virtue of
this solution the second occupant, seated on the luggage rack,
may drive the bicycle using his/her heels. In the second arrangement
instead of a saddle in a lady-type bicycle frame (or a similar)
an elongated saddle with a back support were mounted over
the pedal support. Two pendulums with pedals were mounted
overhung in front of the handle bar with pedals linked to
the support pedals.
Czesław Koziarski, Tomasz Trzaskacz
Wydział Mechaniczny
Instytut Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn, Zakład PKM i T
Zbigniew Ferenc
Wydział Inżynierii Środowiska
Instytut Inżynierii Ochrony Środowiska, Zakład UŚ
Politechnika Wrocławska we Wrocławiu
|